Trauma verwerken

Trauma is het gevolg van een buitengewone stressvolle gebeurtenis, waar verzet of ontsnapping niet mogelijk was. Op het moment dat trauma plaatsvindt is iemand volledig machteloos en hulpeloos en is niet staat om te handelen. Het gevoel van veiligheid is ontnomen en de grens van wat iemand aankan is overschreden.

Intensiteit van trauma:

De impact van de gebeurtenis neemt toe wanneer:

  • er geen tijd is om je er op in te stellen
  • je machteloos bent om het te voorkomen
  • de overweldiging steeds herhaald wordt
  • er niemand is om je te helpen
  • je al weinig veerkracht had
  • de gebeurtenissen plaatsvinden in de kindertijd
  • de veroorzakers van het trauma je opvoeders zijn, daar waar je je veilig bij dient te voelen

Trauma dringt zich voortdurende op!

Traumatische gebeurtenissen geven o.a. de volgende symptomen:

  • grenzen niet meer (h)erkennen
  • het gevoel geen regie te hebben over het leven
  • verwarring
  • behoeften verdwijnen naar de achtergrond
  • geen vertrouwen meer in relaties
  • vermijding van situaties
  • waakzaamheid, hyper geactiveerd, schrikachtig
  • het gevoel van verdoving en niet aanwezig zijn, vlak
  • steeds ronddraaien in dezelfde gedachten patronen en gevoelens
  • terugkerende beelden en herbelevingen
  • nare dromen, nachtmerries
  • overprikkeld zenuwstelsel, mbt geluid, licht
  • lichamelijke klachten
  • slapeloosheid, rusteloosheid
  • alles onder controle willen hebben
  • uitbarstingen van woede
  • concentratie en geheugenverlies
  • zelfbeschuldiging
  • schaamte
  • angst-paniek-depressie
  • onzekerheid en eigenwaarde verlies

Shocktrauma:

Een trauma ontstaat bijvoorbeeld als gevolg van een gebeurtenis, zoals een verkeersongeluk, een ziekenhuisopname, geweld, mishandeling, onverwachte dood van een naaste of het getuige zijn van een ernstige gebeurtenis. Dit noemen we een shocktrauma.

De gevolgen van trauma kunnen iemand jaren parten spelen. Je kunt klachten hebben, zonder dat je dit wijt aan de traumatische gebeurtenis. Deze gevoelens blijven dus onverwerkt, en ze blijven in je hoofd. Zo vormen ze een steeds zwaarder wordende belasting voor je, zowel geestelijk als lichamelijk. Op den duur gaat je gezondheid daar onder leiden. Mensen met een trauma zijn vaak hypergevoelig en snel overprikkeld.

….een trauma kan een eigen leven leiden in het lichaam, zonder dat de geest zich daarvan bewust is

Waaraan herken je een shocktrauma?

  • je denkt vaak terug aan die ene angstwekkende gebeurtenis,
  • je herbeleeft keer op keer wat er gebeurde, flashbacks
  • je slaapt slecht en hebt regelmatig nachtmerries,
  • je bent erg rusteloos, je kunt niet rustig blijven zitten,
  • je hebt een hoge ademhaling of juist een heel oppervlakkige ademhaling,
  • je kunt heel erg schrikken als er iets onverwachts gebeurt,
  • je voelt je vaak hopeloos, hulpeloos, machteloos,
  • je wilt niet denken of praten over wat er gebeurd is, en probeert gevoelens weg te stoppen,
  • je bent snel geïrriteerd of je hebt last van woede uitbarstingen,
  • je hebt concentratieproblemen,
  • je bent voortdurend uiterst alert omdat je een herhaling vreest,
  • je komt steeds weer in situaties terecht waarin je weer hetzelfde beleefd
  • je vermijdt de plek waar het gebeurd is
  • je voelt het verschil tussen hoe je was voor dat het gebeurde en nadat het gebeurd was.

Ontwikkelingstrauma:

Trauma’s kunnen ook zijn ontstaan in je kindertijd. Als je je als kind in bepaalde situaties niet veilig hebt gevoeld en er niet genoeg steun was van je ouders of opvoeders, dan veroorzaakt dit zoveel spanning, dat het kinderlijk brein de spanning niet kan verwerken. Dit zorgt voor allerlei overlevingsreacties, die je als volwassene misschien nog steeds herhaald. Dit noemen we een ontwikkelingstrauma. Ontwikkelingstrauma kan gaan over langdurige geestelijke en/of fysieke mishandeling, maar er zijn ook mildere vormen van trauma, waar je nog steeds veel last van kunt hebben. Des te langer de vervelende situatie aanhoudt des te dieper is de wond. Vaak hoor ik in mijn praktijk, ja maar het was niet zo erg, er waren ook goede dingen.

Bijv: iemand die iedereen wantrouwt, geen complimenten kan ontvangen, anderen pleast, altijd maar probeert iets perfectionistisch te doen, geen NEE kunnen zeggen. Deze persoon leeft niet vrij en is oververmoeid. Terwijl ze denkt dat alleen grote gewelddadige acties voor trauma zorgen en ze wil haar ouders niet de schuld geven. Dat is de loyaliteit van het kind. Het kind geeft liever zichzelf de schuld, dan de hoop op te geven de liefde te verliezen. Nu ze volwassen is, kampt ze met onzekerheden, kent haar eigen grenzen niet en kan ze niet aangeven.

Ze kon het niet goed doen bij haar moeder, kreeg altijd commentaar, moeder manipuleerde haar, wilde haar dochter voor zichzelf. Dit kwam ook voort uit een trauma welke de moeder zelf had meegemaakt in haar kindertijd. Een ouder die verondersteld wordt om het kind te beschermen en er emotioneel voor haar te zijn, dat is het grootste trauma. Het kind gaat denken dat ze er niet toe doet.

Het was noodzaak voor deze persoon om in te zien, dat zij met meer compassie naar zichzelf kon kijken en dat ze ooit te klein was om veilig voor zichzelf op te komen. Aanpassen was de enige overleving voor haar op dat moment, maar hiermee verloor ze haar eigen IK en het gevoel van zelfwaarde en eigen regie. Door dit jeugdtrauma heeft ze zich helemaal geïdentificeerd met de oude overtuigende overlevingspatronen.

Mensen met een jeugdtrauma herkennen zich vaak in de volgende symptomen:

  • Laag zelfbeeld, niet van zichzelf kunnen houden of niet het gevoel hebben dat een ander van ze houdt
  • Moeite, onzekerheid, nervositeit in het contact met anderen
  • Niet weten hoe grenzen aan te geven
  • Je eigen behoeften en verlangens niet goed kennen
  • Plotseling terecht komen in een psychische ontreddering, hulpeloosheid en verwarring in het contact met anderen
  • Meer met anderen bezig zijn, dan met jezelf
  • Of juist jezelf helemaal naar binnen trekken en een muur opbouwen
  • Heftige emotionele reacties: angst, schaamte, schuld, verdriet, razernij, boos
  • Traumatische ervaringen zorgen voor disregulatie van het zenuwstelsel, wat zich uit in fysieke gewaarwordingen : trillen, onrust, hyperventileren, transpireren,  hyper bewegelijk of oppervlakkig ademen, verstijven, kou, duizelig, somber, concentratie verlies
  • Voortduren van de spanningen leidt tot lichamelijke symptomen of syndromen, zoals migraine, fybromyalgie, prikkelbare darm, chronische vermoeidheid, depressie, angst en paniekaanvallen
  • Hoge sensitiviteit is vaak het gevolg van een moeilijke jeugd

HERKEN EN ERKEN de pijn, dat is het begin om oude wonden te genezen.

Specialistische begeleiding bij traumaverwerking: d.m.v. Somatic experiencing therapie, EMDR, Brainspotting.

Bij een trauma is het zenuwstelsel uit balans. Als er nare en schokkende ervaringen zijn geweest kan het zijn dat je brein deze niet goed verwerkt heeft. Dit uit zich in bovenstaande symptomen. Door trauma behandeling worden de symptomen van traumatische voorvallen gereduceerd of weggenomen. Hierdoor wordt je niet meer getriggerd in allerlei situaties en je voelt je rustiger, meer ontspannen en krachtiger.

Nelly Sluis heeft naast psychosociale therapie specialistische opleidingen gevolgd om te begeleiden bij traumaverwerking. Zij is opgeleid tot Traumatherapeut bij Somatic Experiencing Nederland, of wel SE therapeut, daarnaast heeft zij de NARM opleiding gevolgd voor ontwikkelingstrauma, plus een EMDR opleiding en de Brainspot opleiding.

Tijdens de intake bespreekt Nelly met je welke trauma behandeling het best bij je zal passen. Dit is afhankelijk van de aard van het trauma en je draag-en veerkracht.

Datgene wat past voor jou, zal zij inzetten om je verder te helpen met het verwerken van situaties die te moeilijk voor je waren en/of nog zijn.

Meer lezen over de werkwijze.